Ένα Παιδί που μας μιλάει

Εμπνευσμένο από την εκπαίδευση μου στην Μοντεσσοριανη προσέγγιση

Ένα Παιδί που μας μιλάει…

Έρωτα καρπός, αγάπης, εμπιστοσύνης.
Μια συγχωρδία
αισθήσεων, μυρωδιάς, αγγίγματος, ομορφιάς, λέξεις τρυφερές και ένωση.
Μέσα σε ένα τέτοιο χορό μαγικό, ήρθαν να ενωθούν ο μπαμπάς και η μαμά και γεννήθηκε το θαύμα και έγινα εγω!

Σαν μια κουκίδα στην αρχή, μια αόριστη ενέργεια και σιγά σιγά άρχισαν να διαφοροποιούνται όλα και να ξεχωρίζουν, το κεφαλάκι, τα χεράκια, τα ποδαράκια, τα όργανα μου ένα, ένα. 9
μήνες ρούφαγα το περιβάλλον μέσα στην κοιλιά της μαμάς μου.
Τροφή, ήχοι, συναισθήματα…Μεγάλωνα, γινόμουν όλο και περισσότερο ένα πλήρες ανθρώπινο πλασματάκι!

Μέχρι που…
ήμουν έτοιμο… για την “πρώτη” μου Γέννα!
Η μαμά με ωθούσε με αρμονικές κινήσεις και βγήκα στο φως!
Οι πρώτες αντιδράσεις μου. Το κλάμα μου, η αίσθηση της αγκαλιάς της μαμάς, οι ήχοι, οι μυρωδιές… Ένας καινούριος
κόσμος που ήθελα να ρουφίξω και θα χρειαζόταν σιγά, σιγά να προσαρμοστώ. Να φτιάξω τον εαυτό μου, το μικρό αλλά και τόσο
βασικό για την υπόλοιπη ζωή μου! Αρχικά μέσα στην χρυσή σιωπή, την πιο ενεργή μου φάση. Να χτιστεί το σώμα μου και να ολοκληρωθεί το μυαλό μου. Απορροφούσα με τον απορροφητικό
μου νου, με λαχτάρα ό,τι γινόταν γύρω μου, εικόνες, λέξεις, συμπεριφορές.

Πως ένιωθαν η μαμά και ο μπαμπάς για εμένα και
μεταξύ τους για τον εαυτό τους και τη ζωή τους. Απορροφούσα και το περιβάλλον. Το φως που έμπαινε από το παράθυρο, τα λίγα
όμορφα αντικείμενα, τα λουλούδια με τα χρώματα. Η αίσθηση από το αεράκι στο δέρμα μου και το φιλί στο μάγουλο μου. Η
μικρή κουδουνίστρα στο χεράκι μου ή το δάχτυλο του μπαμπά. Οι αγκαλιές ξανά και ξανά. Το μπουσούλισμα αργότερα και η
εξερεύνηση του χώρου. Απορροφούσα την αρμονία του και την τάξη. Έβαζα έτσι τις βάσεις για την εσωτερική μου δομή, την
λογική μου ικανότητα, την νοητική μου λειτουργία, την σύνθεση
της μικρής μου προσωπικότητας.

Και έτσι ήρθε το θαύμα της “δεύτερης” Γέννας…
Δεν άφηνα τίποτα χωρίς να το βάλω μέσα μου και ένα, ένα, όλα περνώντας από το δικό μου ασυνείδητο φίλτρο, να γίνουν τα
λιθαράκια του Εαυτού μου, του “Εγώ” μου. Μεγάλωνα με ασφάλεια και σταθερότητα στις πρακτικές ρουτίνες, τον γύρο
χώρο και τους ανθρώπους που με φρόντιζαν. Ήμουν έτσι ασφαλές
και χαρούμενο, υγιές και ελεύθερο να κινηθώ μέσα στο χώρο.
Ελεύθερο να ανακαλύψω τι μπορώ να κάνω, τι γεύση έχει το γάλα της μαμάς και το στήθος. Μετά το νερό, τα υγρά και τα στερεά,
που έμαθα στην πορεία ποια είναι να τρώω και ποια μόνο να κοιτώ ή να παίζω. Εξερευνώ με λαχτάρα!!! Θέλω να γνωρίσω
μεγαλώνοντας το περιβάλλον μου, να γίνω ένα με αυτό, να προσαρμοστώ στον κόσμο των μεγάλων. Με τον δικό μου τρόπο
και ρυθμό.

Οι γονείς θέλω να είναι δίπλα μου βοηθοί. Να έχουν διαμορφώσει για εμένα το κατάλληλο περιβάλλον και όχι αυτό που βολεύει εκείνους ή καλύπτει τα δικά τους κενά παιδικότητας
ή εκφράζει τις κοινωνικές ή προσωπικές τους απόψεις για το ποιες είναι οι αναγκες μου.

Δες τε με, είμαι εδω! Παρατηρείστε τι μου
αρέσει να κάνω και τι όχι. Μην με κρινετε!
Όποια συμπεριφορά και να έχω, έχει λόγους! Προσέξτε τί αλλάξατε στο περιβάλλον ή
τι χρειάζετε να αλλάξετε για να νιώθω ασφαλές.

Σε αυτά τα
πρώτα χρόνια το περιβάλλον πρέπει να προσαρμοστεί στις δικές
μου ανάγκες για να μπορέσω μετά και εγω να αναπτύξω τις
ικανότητες και να βγάλω τις τάσεις μου, που θα με κάνουν ικανό
να προσαρμόζομαι σε κάθε περιβάλλον!
Μόνο έχοντας χτίσει
μέσα μου έναν κόσμο ασφαλή, αρμονικό και χαρούμενο θα είμαι και εγώ ένα παιδί, ήρεμο, με αυτοπεποίθηση και διάθεση να
δημιουργήσω. Θέλω να δημιουργώ, να συμμετέχω και να
προσφέρω στον κόσμο που βλέπω γύρω μου.

Με μέσα που
αντιστοιχούν στο μέγεθος μου και την ηλικία μου, που να μπορώ
να χρησιμοποιώ με ασφάλεια και ευκολία και με αυτό τον τρόπο να νιώθω άξιο και ικανό.
Με δραστηριότητες που αντιστοιχούν
στις ανάγκες μου και την περίοδο ευαισθησίας που βρίσκομαι.

Δεν θέλω να με υποτιμάται, ούτε να μου βάζετε όμως προκλήσεις
πιο δύσκολες από αυτές που μπορώ να διαχειριστώ.
Παρατηρείστε τις αντιδράσεις σας, τον θυμό σας που ξεσπάει
πάνω μου. Τον φόβο σας για την ζωή που σας κάνει να μου λέτε
συνέχεια μη και μη. Δεν φταίω εγώ αν εσύ μαμά έχεις πρόβλημα
με τον μπαμπά και δεν συμφωνείτε σε τίποτα, ούτε βέβαια και
στην διαπαιδαγώγηση μου.

Δεν χρειάζεται ούτε να είστε συνέχεια
από πάνω μου, ούτε να αδιαφορείτε. Φροντίστε και τις δικές σας
ανάγκες. Καλύψτε όλο και περισσότερο τα κενά που σαν
άνθρωποι και εσείς έχετε και μάθετε πως να προλάβετε τα δικά
μου. Έχετε ευκαιρίες! Αλλά μην τις χάσετε! Τα παράθυρα ευτυχώς
υπάρχουν . Μπορείτε να τα αξιοποιήσετε πριν κλείσουν!

Μην κρίνετε τον εαυτό σας. Απλά φροντίστε τον και να είστε
ανοιχτοί να μάθετε πως μπορείτε να κάνετε τα πράγματα αλλιώς.
Το ένστικτο της φύσης σας βοηθάει, με την αγάπη που πηγάζει
από μια πηγή βαθιά μέσα σας. Μαθαίνοντας μερικά βασικά
πράγματα για τις ανάγκες μου και πως μπορείτε να τις καλύψετε,
όλα γίνονται απλά, εύκολα και όλα ρέουν…

“Ακούστε” την βαθιά
φωνή μέσα σας, τις πληροφορίες από την παρατήρησή σας για
εσάς, εμένα και το περιβάλλον και βέβαια εμπνευσμένους
βοηθούς όπως τους διάδοχους παιδαγωγούς της Μοντεσσόρι!
Μην αποθαρρύνεστε. Η σθεναρή προσπάθεια για βελτίωση πάντα πιάνει τόπο.
Σας αγαπώ πολύ και σας ευχαριστώ. Θέλω να σας μοιάσω τόσο πολύ.

Γίνετε για μένα ένα όμορφο πρότυπο! Και μη μου λέτε τι να κάνω αλλά βοηθήστε με, δείξτε μου τον τρόπο, ώστε να το κάνω μόνος μου και με τον δικό μου τρόπο!!!
Ώστε να βάλω υγιείς βάσεις για να είμαι μεγαλώνοντας λειτουργικός και
χαρούμενος άνθρωπος. Για το καλό το δικό μου και της οικογένειας μου,
ολόκληρης της κοινωνίας και της ανθρωπότητας…!

Με πολλή αγάπη
Σοφία Παπαμάρκου