Γλυκά... Ενοχή

Γλυκά…
Ενοχή, ενοχή, ενοχή…
Ξεχειλίζει από τα κύτταρα μου
Σαν να έχω κάνει έγκλημα ή θα κάνω
Αν φάω ένα απλό γλυκάκι!
Γιατί να είναι τόσο φοβερό?

Και δεν αντέχω άλλο, αυτή την κόντρα! Από την μια να με τραβάει η ανάγκη για απόλαυση και από την άλλη η ενοχή και η φωνή “είσαι χοντρή, δεν επιτρέπεται να φας!”

Και η ψυχολογία μου? Που να μπει και εκείνη στο παιχνίδι, όλα εκτοξεύονται, όπως και η ποσότητα!
Και όσο πιο πολύ τρώω, τόσο πιο πολύ βαθαίνει το κενό, η ενοχή και με πιάνει απελπισία…

Αχ θεέ μου, αναλιγιζομαι ώρες, ώρες, υπάρχει λύση? Υπάρχει διέξοδος? Από την ανεξέλεγκτη κατανάλωση. Από το αυτομαστιγωμα. Από αυτό το φαγητό, σαν να μην υπάρχει αύριο. Από την λαχτάρα να πιαστώ από κάπου να σωθώ… όταν νιώθω, ότι όλα τα άλλα σωσίβια έχουν βουλιάξει!

Κι όμως ΥΠΆΡΧΕΙ.
Μια σανίδα σωτηρίας που μου λέει μέσα απ’ την καρδιά μου.

“Είσαι υπέροχη, είσαι μοναδική! Μην ακούς κανέναν που σου λέει οτιδήποτε αντίθετο! Δεν είναι αληθινό, είναι μια πλάνη, μια ψευδαίσθηση!
Αυτό που χρειάζεσαι είναι αγάπη, θαλπωρή, αγκαλιά προσοχή, προστασία, απαγκιο να ξαποστάσεις!
Μια γλυκιά αγκαλιά, μπορεί να είναι και το γλυκό και η τροφή για εσένα! Όταν τρως όμως όχι ατσαλα, γρήγορα, στα πεταχτά, στα όρθια και με ενοχή. Αλλά όταν τρως με Αγάπη, με Απόλαυση, με Σεβασμό στη θεία τροφή και στο θεϊκό σώμα σου!

Πάρε μια απόφαση τώρα, για να βγείς απ’ το αδιέξοδο και να σωθείς. Μην “ξαναβαρεσεις” τον εαυτό σου, όπως έκαναν άλλοι σε εσένα! Δες κάτω, πίσω απ’ το αποτέλεσμα ποια είναι η πραγματική αιτία, η αληθινή ανάγκη. Μην προστρέξει το άγχος του πώς θα καλυφθεί…ας την να ξεμυτισει, να φανερωθεί. Δείξε έλεος στον εαυτό σου! Νισαφι πια!

Έχω δικαίωμα να Υπάρχω, να Κάνω ότι καλύτερο μπορώ για εμένα και τους άλλους και βέβαια…
Έχω δικαίωμα να απολαμβάνω! Όπως και αν είμαι ή δεν είμαι, ό,τι και αν έχω ή δεν έχω κάνει. Δεν χρειάζεται να με τιμωρω.
Είμαι εδώ για να με αγαπήσω Εγώ!!!”